Przemyślenia… na temat tzw. „small talk”.

26 sierpnia, 201925 sierpnia, 20192 Komentarze

Pierwszy taki wpis z cyklu przemyślenia. Na co dzień twierdzę, że mnie już nic nie dziwi a jednak… a jednak zawsze ktoś lub coś mnie zadziwi. Cóż to było tym razem?

Od zawsze wiedziałam, że w rozmowach nie pyta się kobiet o wiek. Nie mam nic przeciwko:) muszę jednak przyznać, że nie jestem mistrzem „small talków” czyli takich niezobowiązujących rozmów prowadzonych jakby w przelocie. Na pewno zawsze bezpieczne są rozmowy o pogodzie, a już o pogodzie w Polsce, w szczególności pogodzie nad morzem można rozmawiać godzinami:) Gdy jednak temat pogody został wyczerpany o czym rozmawiać dalej. Może jak mówimy o pogodzie to w tym wątku zapytać rozmówcę skąd jest, żeby porównać różnice klimatyczne? NIE! Nawet nie próbujcie! Ja popełniłam ten błąd w kontekście rozmowy o dojazdach do Warszawy. Wydawało mi się, że jeśli rozmawiam już z kimś o tym ile zajmują mu dojazdy do Warszawy to naturalne będzie, że zapytam o to skąd jest. Ha! Wcale nie. Zauważyłam konsternację na twarzy tej osoby i usłyszałam jakąś wymijającą odpowiedź w stylu podanie regionu czy jakiegoś większego miasta.

Pomyślałam – człowiek sztuki small talk’ów uczy się całe życie więc podzieliłam się wątpliwościami ze znajomymi. No i usłyszałam: „a bo ty chcesz wszystko wiedzieć” albo „nie każdy prowadzi życie na Facebooku”.

Powiem Wam, że to jeszcze bardziej pogłębiło moją konfuzję. W końcu nie pytałam o to osoby, którą pierwszy raz widzę na oczy tylko z którą już pracuję kolejny rok. Poza tym wynikło to naturalnie z rozmowy. Dlatego teraz nasunęły mi się w tej kwestii takie pytania: czy wynika to z jakiejś szeroko pojętej ochrony prywatności? Jeżeli tak to chyba po prostu można to powiedzieć. Zresztą nie pytam przecież o adres i kod pocztowy żeby sobie np. kredycik wziąć na konto tej osoby.

A może są to kompleksy? Jeśli tak to szkoda, bo Polska jest naprawdę piękna i może akurat w Waszej miejscowości lub niedaleko niej jest coś ciekawego do zobaczenia.

A wy co o tym sądzicie? Wypada czy nie wypada pytać o miejsce pochodzenia? A może już też mieliście podobne sytuacje?

Nie martw się w wakacje – wyrób szybko i w prosty sposób kartę EKUZ.

7 sierpnia, 20196 sierpnia, 20191 komentarz

Okres wakacyjny w pełni ale jeszcze troszkę pozostało do końca. Dlatego dzisiaj wpis o wakacyjnym niezbędniku. Akurat moja karta straciła ważność stąd pomysł na wpis. Na pewno wielu z Wam jeszcze się przyda i zapali się czerwona lampka w głowie, że jednak nie wszystko jeszcze spakowane:)

***

It’s a middle of summer, but still a little bit to the end. That is why today a post about a holiday must-have. My European Health Insurance Card has expired, hence the idea for a post. Certainly many of you find this useful and a red lamp will light up in your head that, however, not everything is packed yet 🙂 Get emergency and planned healthcare anywhere in the EU

***

Czasy się zmieniają, administracja też. To już nie jest tak, że przychodząc rano do pracy marzymy tylko o tym aby z niej wyjść. I nie pijemy kawusi spedzając czas na ploteczkach. Owszem ja rano idę do pokoju socjalnego i robię sobie w ekspresie kawę (nie widzę w tym nic złego, w końcu energia do pracy to podstawa). Ale, ale tak na marginesie – mamy pokoje socjalne. Kiedyś posiadanie czajnika w pokoju to była jedyna możliwość zrobienia sobie kawy czy herbaty. Teraz mamy przytulne i dobrze wyposażone pokoje socjalne, gdzie możemy odgrzać i zjeść w spokoju posiłek albo właśnie zrobić sobie kawy. Pamiętam opowieść mojej mamy, która kiedyś przyszła do urzędu, weszła do pokoju a tam urzędniczka akurat była przy drugim śniadaniu. Na dokumentach stał w całej okazałości słoik ogórków konserwowych a urzędniczka spokojnie zajadała kanapkę przegryzając ją ogórkiem trzymanym w palcach. Tak było…

To tak „od kuchni”. A co robimy? Staramy się ułatwić życie. Nie zawsze z sukcesem ale trochę rzeczy stało się łatwiejszych. Możemy je załatwić bez wychodzenia z domu, mając internet i wygodną kanapę.

Powszechnie spędzamy wakacyjny czas na zagranicznych wyjazdach. Od wielu lat niekończącą popularnością cieszy się Chorwacja, Grecja. Ostatnio coraz cześciej Polacy ruszają na złote piaski Bułgarii.

Podróżując po krajach Unii Europejskiej warto zaopatrzyć się w kartę EKUZ czyli Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego – potwierdza ona prawo do korzystania na koszt NFZ z niezbędnych świadczeń zdrowotnych w czasie tymczasowego pobytu na terenie innego państwa członkowskiego UE/EFTA. Nie ma nic gorszego niż choroba na wyjeździe, dlatego jeżeli możemy ograniczyć sobie związany z tym stres czemu tego nie zrobić. Do karty dołączana jest informacja na temat opieki zdrowotnej w poszczególnych krajach dlatego myślę, że warto poświęcić chwilę na jej wyrobienie.

Jak wyrobić kartę?

Najprościej można wniosek wypełnić, zeskanować, wysłać e-mailem do wojewódzkiego oddziału NFZ a karta zostanie przysłana do nas pocztą w ciągu paru dni? Można to zrobić za pomocą platformy e-PUAP, używając profilu zaufanego do podpisania wniosku. Założenie profilu zaufanego jest możliwe dzięki korzystaniu z usług bankowości elektronicznej.

Poniżej przydatne linki, żebyście nie tracili czasu na zbędne szukanie formularzy:

NFZ karta ekuz

ePUAP2

Przed urlopem zawsze jest dużo biegania, załatwiania, zamieszania. Korzystając z opisanych wyżej możliwości możemy sobie oszczędzić wyprawy do NFZ i straty czasu w kolejce. A dzięki karcie możemy cieszyć się urlopem w spokoju i podziwiać uroki zwiedzanych krajów.

Miłego i zdrowego urlopu:)

Goździkiem i rajstopą czyli wiwat 8 marca

8 marca, 2019Dodaj komentarz

Tytuł nie bez powodu. Oczywiście osobiście nie pamiętam tych czasów a znam je jedynie ze słyszenia. Na dzień kobiet wręczano oprócz goździków, towar trudny do zdobycia a mianowicie rajstopy zwane nylonami. Nie bez powodu kobiety starszych pokoleń widzimy zawsze w rajstopach. Moda jak to moda, ma swoje prawa. Czasy się zmieniają a my mamy do wybory rajstopy, pończochy, rajstopy w sprayu, kremy BB do ciała. Co wybrać szczególnie letnią porą? I jak to w ogóle z tymi rajstopami jest. Nosić czy nie nosić. Jeśli nosić to jakie a jeśli nie nosić to co w zamian.

Tak jak już pisałam w jednym z pierwszych wpisów https://szpilkinaurzedzie.com/2018/11/04/od-stylu-do-stylu-czyli-dress-codeowy-bieg-z-przeszkodami/ moja przygoda z korpo dress code’em rozpoczęła się na stażu w kancelarii. Tam też przeczytałam, że czy mróz czy upał rajstopy stanowią element obowiązkowy ubioru. Wszystko fajnie, gdy w biurze jest klimatyzacja i temperatura sprzyja ich noszeniu. Co jednak, gdy klimatyzacji nie ma? Ja ma akurat takie biuro, gdzie okna mam od strony południowej i w takie lato jak mieliśmy w zeszłym roku około godz. 10.00 człowiek marzy o zanurzeniu się w wannie z zimną wodą.

Do niedawna pończochy (akurat ja je uwielbiam i wolę bardziej niż rajstopy) nosiłam zawsze. Lato czy zima zawsze cienkie cieliste miałam na sobie. W czasie któregoś bardziej upalnego dnia stwierdziłam, słusznie czy nie, że noszenie ich, szczególnie gdy temperatura w pokoju wynosi ok. 30 stopni jest po prostu niezdrowe. Troszeczkę oszukuję nakładając krem BB do ciała lub rajstopy w sprayu. Jednak na oficjalne spotkania zakładam pończochy. Noga w nich wygląda jakby bardziej „profesjonalnie”.

Wydaje mi się, że kwestia ta ostatnio pozostaje nie do końca rozwiązana. Cóż zrobić jeśli patrząc na księżnę Kate i księżnę Meghan mamy, w tak bądź co bądź konserwatywnej monarchii jaką jest Wielka Brytania, rozbieżność, to co my zwykłe kobiety mamy zrobić. Dla przypomnienia księżna Kate z reguły pojawia się w rajstopach natomiast księżna Meghan preferuje gołe nogi. Polecam artykuł: https://www.harpersbazaar.com/celebrity/latest/a22873706/meghan-markle-no-tights/

Ja myślę tak, nie ważne czy w rajstopach czy bez. Jednak jeżeli już w rajstopach to postawmy na klasykę – nude, beż, czarny. Wzorki zostawmy na inne okazje. Nie mówiąc o kolorowych rajstopach. Przeżyłam jeden sezon tej mody i starczy:)

Jak za dawnych lat rajstopy i goździki:)

A Wy co sądzicie w tej kwestii? Nosić czy nie nosić? A jeśli nosić to jakie?

Elektroniczna tożsamość

4 marca, 20195 marca, 2019Dodaj komentarz

Nowy miesiąc nowe zmiany. Już dziś ruszyło wydawanie e-dowodów, czyli dowodów osobistych z warstwą elektroniczną. Trochę to trwało, jeżeli ktoś się trochę interesował tym tematem, to jest to dawny projekt pl.ID, który ostatecznie stał się e-dowodem. Ale to już tak historycznie dla dociekliwych.

Na początek najważniejsze. Nie ma obowiązku wymiany dowodów! Wymiana odbędzie się naturalnie, czyli wymieniane będą dowody, którym kończy się ważność. Chyba, że ktoś lubi nowinki techniczne, to może wymienić sobie dowód, na wniosek (oczywiście najlepiej złożony z wykorzystaniem Profilu Zaufanego). Do czego osobiście zachęcam:)

Druga ważna rzecz. Wymiana dowodów jest bezpłatna!

A jak to będzie działać? Korzystanie z e-dowodu będzie przypominało płacenie kartą płatniczą a więc coś co już znamy:)

Korzyści płynące z e-dowodu:

umożliwia m.in. logowanie się do portali administracji publicznej przy użyciu bezpiecznego środka identyfikacji elektronicznej (profil osobisty),
umożliwia elektroniczne podpisywanie dokumentów (dzięki podpisowi osobistemu),
i prawdziwa gratka dla podróżników: umożliwia szybsze obsłużenie na lotniskach – można się nim posłużyć na automatycznych bramkach granicznych na lotniskach.

Coraz więcej spraw możemy załatwić wykorzystując usługi e-administracji, dlatego warto zapewnić sobie narzędzie bezpiecznej identyfikacji. Wszystko możecie zrobić z własnego ulubionego fotela, wykładziny czy gdzie tam lubicie korzystać z komputera. Czujecie ten komfort?

I jeszcze na koniec jak otrzymać e-dowód? Wszystkie fomalności możecie załatwić przez stronę obywatel gov wykorzystując Profil Zaufany.

A żebyście się nie rozleniwili odebrać dowód musicie osobiście:D

Twój e-PIT czeka na Ciebie

24 lutego, 2019Dodaj komentarz

Nowy rok poza tym, że zawsze zaczynamy z nowym postanowieniami czy oczekiwaniami, zaczynamy również od rozliczania się z fiskusem. Z tymi postanowieniami bywa różnie. Jedne zostaną zrealizowane inne nie. Na świecie jednak, jak stwierdził jeden z ojców-założycieli Benjamin Franklin, „pewne są tylko podatki i śmierć”. I tak do końca kwietnia każdego roku PIT musi zostać przez nas złożony.

Ja pamiętam jeszcze te czasy, kiedy rozliczałam się papierowo i z reguły na ostatnią chwilę a potem trzeba było odstać swoje w długiej kolejce do złożenia PITu. Kopia PITu z prezentatą (pieczęć urzędowa z datą wpływu) lądowała w teczce, skrzętnie przechowywana „na wszelki wypadek”.

Po pewnym czasie pojawiły się przygotowane przez Ministerstwo Finansów interaktywne formularze i aplikacja e-Deklaracje. Wypełnienie formularza, szczególnie jeśli rozliczamy się indywidualnie, polegało na przepisaniu odpowiednich pozycji z PIT-11, przygotowanego przez pracodawcę. Potem już tylko wysyłka przy użyciu aplikacji i oczekiwanie na UPO, czyli urzędowe poświadczenie odbioru.

W tym roku, od 15 lutego została uruchomiona nowa usługa – e-PIT. Idąc za za zakładką FAQ na stronie portalu podatkowego: „twój e-PIT to automatycznie przygotowane i udostępnione przez Krajową Administrację Skarbową roczne zeznanie podatkowe osób fizycznych”.

Oczywiście pierwszego dnia serwery padły bo nagle wszyscy ruszyli do narodowego korzystania z nowej usługi e-administracji. We mnie ciekawość zwyciężyła trzeciego dnia po uruchomienia. „PIT-11 mam, nie ma na co czekać”.

Krok po kroku instrukcja obsługi

Usługa jest dostępna na stronie portalu podatkowego. Wchodząc na stronę od razu wita nas baner „twój e-PIT czeka na Ciebie”.

Klikając przycisk Zobacz Twój e-PIT przechodzimy do instrukcji co jest nam potrzebne do zalogowania się.

Ja wybrałam opcję logowania się przy użyciu Profilu zaufanego. Mi jest tak wygodnie bo nie muszę sięgać do teczki „na wszelki wypadek” i szukać w niej odpowiedniego PITu z kwotą przychodu.

Ja już złożyłam swój PIT dlatego nie mogę Wam pokazać jak to wygląda dalej, natomiast wyświetla Wam się ekran z podstawowymi danymi, tj. opcja rozliczenia indywidualnego, z małżonkiem, korzystanie z ulg, przychód, podatek należny, organizacja pożytku publicznego na którą chcemy przekazać 1% podatku i to co najważniejsze czyli kwota nadpłaty lub niedopłaty. Te pozycje są już wypełnione domyślnie ale to co warto pamiętać: wszystko możecie sobie zmieniać oraz dodawać dodatkowe dokumenty.

Wypełnienie PITu to przyjemność. Mi to zajęło 5 minut. Wiem, że niektórym zajmie to więcej bo mają bardziej skomplikowane rozliczenia ale i tak robota jest wykonana za nas.

Na koniec prośba: sprawdzajcie wszystko dokładnie bo nie do końca jest tak, że po zalogowaniu domyślnie wyświetli się Wam rozliczenie takie jak dokonywaliście w poprzednim roku. Dziś moja koleżanka zwróciła mi na to uwagę. Ona rozlicza się z mężem, natomiast sytem domyślnie wyświetlił jej rozliczenie indywidualne. No cóż, cytując klasyka „nikt nie jest idealny”🙂 Dlatego sprawdźmy przed wysłaniem bo system też może się pomylić.

Uroki archiwizacji

10 lutego, 2019Dodaj komentarz

Archiwizacja! Kto zna te wie jaka to „przyjemność”. Szczególnie jeśli robicie archiwizację po kimś. Trudno poznać co ważne a co nadaje się tylko do niszczarki. Od czego zacząć? Kategorie archiwizacyjne zaczynają migać przed oczami. Teczki zwykłe, teczki bezkwasowe. Tabelki, numerowanie stron, opisywanie teczek. Znam ten koszmar z autopsji.

Pierwszy raz, gdy dostałam archiwizację wiedziałam, że zaszczyt ten dotknął mnie „po złości”. Dostałam kilka dużych kartonów papierów i radź sobie kobieto! Odkładałam to w czasie szukając kolejnych wymówek. W końcu zgodnie z zasadą co Cię nie zabije to wzmocni wzięłam się za to. Na szczęście mam kolegę, który z niejednymi szczurami uporządkował archiwa. Podobno szczury też dostały kategorie archiwizacyjne:-P Na początek zaczęłam od porządków. Dopóki dominował papier w administracji, pisma wysyłane były kilkoma drogami: pocztą tradycyjną, faxem, e-mailem. Kilkakrotnie drukowane, kserowne, z dekretacją i bez. Trzeba było wyodrębnić to co ma zostać, czyli przede wszystkim oryginały i pisma z dekretacją. Spokojnie możemy się pozbyć kopii, które nic nowego do sprawy nie wnoszą. Jak już uda nam się uporządkować sprawy zaczynamy je układać chronologicznie. Najbardziej restrykcyjne kategorie archiwizacyjne wymagają oczyszczenia pism ze zszywek, włożenia chronologicznie do teczki bezkwasowej, ponumerowania stron. Na wierzchu teczki umieszcza się tabelkę, w której wpisuje się opis sprawy i zakres numerów stron, które ona obejmuje. Wierzch teczki opisujemy wskazując okres spraw i nr stron, które ona obejmuje, kategorię archiwizacyjną. Przygotowujemy protokół przekazujący zarchwizowane dokumenty i już jesteśmy blisko celu, kiedy nagle znajdujemy jeden zagubiony dokument i cała sprawa się sypie. Numeracja, opis tabel, teczek i zabawa zaczyna się od nowa:D tak, tak, kto to robił zna to uczucie. Gasnąca nadzieją, że jest to jakaś kopia, którą da się ulotnić:D

Gdy udało mi się przejść całą ścieżkę i zdać szczęliwie zarchiwizowane dokumenty byłam dzień przed urlopem. Kamień spadł mi z serca i potoczył się z hukiem. Po tym robiłam jeszcze jedną archiwizację a w kolejnej pomagałam koledze.

Bardzo sobie chwalę, że te czasy bezpowrotnie minęły:) Jeżeli coś archiwizujemy to w elektronicznym systemie obiegu dokumentów. Ale to już inna bajka.

Administracja papierem czy elektronizacją silna?

31 stycznia, 201931 stycznia, 2019Dodaj komentarz

Jeszcze parę lat temu nie do pomyślenia było, że z urzędów zostanie wyeliminowany papier a zastąpi go elektroniczny obieg dokumentów. Teraz już nie tylko elektroniczny obieg dokumentów dominuje w urzędach ale też cały proces legislacyjny(Proces legislacyjny-brzmi może egzotycznie ale egzotyczny nie jest) odbywa się elektronicznie.

Początkowo sprawy toczyły się dwutorowo i było z tym dość dużo zachodu, Nieustająca walka z czasem, żeby pismo podpisane elektronicznie miało taką samą datę jak pismo podpisane w papierze. Bo wiecie na początku było przekonanie, że jednak papier to papier. Papier ma wartość urzędową! W konsekwencji otrzymywaliśmy 3 kopie tego samego pisma. Jedna była wysyłana pocztą tradycyjną, jedna (podpisana elektronicznie) ePUAPem a jedna pozostawała ad acta. Te czasy na szczęście minęły, uff….

Systemy do elektronicznego obiegu dokumentów są różne w różnych ministerstwach czy instytucjach. Ważne jest to, że przekazując dokumenty do elektronicznego podpisu, dyrektor, prezes czy minister dostają komplet dokumentów w sprawie i widzą jej całą historię. Dzięki temu nie ma też potrzeby drukowania ogromnych ilości załączników. I co ważne każda z osób ustawionych w „ścieżce akceptacji” może wprowadzić zmiany w piśmie. W drugiej opcji jeżeli przełożony uzna, że poprawki w piśmie są niezbędne to napisze mi to bądź w komentarzu na piśmie bądź w uwagach zwracając sprawę do poprawienia. Dzięki temu nie ma potrzeby drukowania kolejnych wersji tego pisma, z których część trafi po prostu do kosza.

Jak to się wszystko zmieniło zdałam sobie sprawę w zeszłym tygodniu, kiedy otrzymałam do opracowania wniosek o udostępnienie informacji publicznej (wysłany do wszystkich ministerstw). Zawarto w nim pytania, między innymi, takie jak: jak wygląda obieg dokumentów w procesie legislacyjnym, jak są publikowane wewnętrzne akty prawne itp. Na wszystkie pytania mogłam spokojnie odpowiedzieć: elektronicznie! Uważam to za ogromne osiągnięcie w administracji. Udało się w dużym stopniu wyeliminować papier.

Sami na pewno zauważacie, że wiele spraw można załatwić składając do urzędów dokumenty elektronicznie. Niedługo zacznie się czas rozliczania naszych podatków. Spokojnie możecie to zrobić z poziomu swojej kanapy używając interaktywnych formularzy lub aplikacji e-Deklaracje https://www.podatki.gov.pl/pit/e-deklaracje-pit/

Dzięki elektronizacji zniknęły szafy takie jak na zdjęciu. Wszyscy wiedzą co tam jest i czekają na śmiałka, który ją otworzy. Niestety jej otwarcie może mieć dramatyczne skutki. Naprężenia ciśnień upchniętych tam papierów (to są same ważne sprawy) może spowodować eksplozję. Niestety nie są to takie „szafy zniknięć” jak w Harrym Potterze. Raczej grożą one eksplozją porównywalną do eksplozji dzbana z powieści Joanny Chmielewskiej „Wszyscy jesteśmy podejrzani”.

Proces legislacyjny-brzmi może egzotycznie ale egzotyczny nie jest

15 stycznia, 201917 stycznia, 20191 komentarz

Kto za Was zagląda na mój instagram zauważył parę zdjęć i instatories z korytarzy Sejmu. Szpilki w Sejmie! Tego jeszcze nie było, ale tak to się właśnie kończy, jeśli w swojej instytucji jest się prawnikiem prowadzącym proces legislacyjny. W bardzo dużym uproszczeniu dotyczy on ustaw i wydawanych w celu ich wykonania rozporządzeń. Piszę w dużym skrócie bo są jeszcze inne dokumenty podlegające pod ten proces ale nie chcę mieszać. Końcowym wynikiem ma być, mówiąc kolokwialnie, dogadanie się wszystkich. Mi osobiście proces legislacyjny trochę przypomina grę w Monopoly i czające się na drodze pułapki typu: „nie odpowiedziałeś na pismo, nie ma go kto teraz podpisać stoisz trzy kolejki”, „okazało się, że nie musisz gdzieś wysyłać projektu, choć brałeś to pod uwagę, przesuwasz się trzy pola do przodu”.

Już dawno nosiłam się z zamiarem napisania tego postu. Temat nie jest łatwy i trudno go napisać łatwo ale mam nadzieję, że efekt Was zadowoli.

Tak jak już napisałam we wstępie zatuptałam do Sejmu. Zanim to nastąpiło przeszłam żmudny czas etapu rządowego. Godziny spotkań, poprawiania projektu, wiszenia na telefonie i e-mailach. Praca non-stop.

https://youtu.be/vczNCP3ovVA

Pomysłowy Dobromir zawsze miał dobre pomysły

Jest pomysł, jest i realizacja. Powstał projekt i co dalej?

Wysyłany jest przede wszystkim do innych ministerstw (tzw. uzgodnienia międzyresortowe) i do konsultacji publicznych – oprócz zainteresowanych instytucji branżowych, każdy obywatel może wyrazić o nim swoją opinię (w kolejnym poście wskaże Wam gdzie można znaleźć projekty dokumentów rządowych). Wysyłany jest jeszcze do opiniowania, czyli do innych instytucji niż ministerstwa.

Gdy spłyną uwagi są one analizowane, część jest akceptowana przez tworzącego projekt, część odrzucana. Mogą być zorganizowane spotkania w celu omówienia uwag, tzw. konferencje uzgodnieniowe.

Kończąc ten etap dobrze jest, żeby nie było już uwag, które nie zostały wyjaśnione, tzn. nawet jeżeli jakaś uwaga została odrzucona to ten, który ją zgłosił wie, rozumie i akceptuje dlaczego tak się stało.

Wskakujemy na wyższy poziom:) Projekt trafia do specjalistycznych komitetów, m. in. do spraw europejskich, społecznego czy do spraw cyfryzacji. Zgłaszane tam uwagi muszą być zgodne ze specyfiką danego komitetu. Zabawa zaczyna się od nowa – uwagi, stanowisko do uwag, wyjaśnianie.

Wychodzimy z komitetów i trafiamy na Stały Komitet Rady Ministrów– ufff. Już bliżej niż dalej:) Co robimy? Zaklinamy, żeby uwag nie było:-P ale jak już są to od nowa: uwagi, stanowisko do uwag, wyjaśnianie.

Udało się po Komitecie i tych wszystkich uwagach projekt trafia na Komisję Prawniczą. Rządowe Centrum Legislacji sprawdza projekt w najdrobniejszych szczegółach: czy przepisy brzmią tak jak powinny, czy są podane odpowiednie metryczki do wskazywanych ustaw i inne szczegóły. To są często drobne ale wymagające, szczególnie przy dużych projektach ogromnej pracy, ogromnej pracy uwagi. Jeśli jest taka potrzeba to jest organizowane posiedzenie takiej komisji. Jeśli nie to uwagi są przekazywane do wnoszącego projekt i on nanosi poprawki samodzielnie.

Kończąc tę część procesu legislacyjnego na etapie rządowym projekt staje na Radzie Ministrów. Z reguły jest tak, że z uwagi na to, że przeszedł już tak długą drogę, jest to już formalność. Bywa jednak tak, że w jakiejś kwestii ministrowie na wcześniejszych etapach nie mogli się dogadać. Wtedy decyduje właśnie Rada Ministrów.

Tak to wygląda w telegraficznym skrócie i w najbardziej pożądanym kształcie ale zdarzają się powroty z poszczególnych etapów, przestoje dlatego nie na darmo przywołałam na początku grę Monopoly (swoją drogę może producent mógłby pomyśleć o takiej edycji Monopoly-proces legislacyjny:-P).

Wymęczeni ale szczęśliwi trafiamy do Sejmu ale o tym w innym poście…

Dyrektywy i rozporządzenia unijne-wszyscy o nich mówią a co właściwie jest?

2 grudnia, 2018Dodaj komentarz

Prawo Unii Europejskiej często wywołuje kontrowersje w społeczeństwach państw członkowskich. Jak to jest, że gdzieś tam daleko w Brukseli zbierają się urzędnicy i narzucają innym przepisy, które potem trzeba stosować? Cóż, zgadzając się na członkowstwo w Unii Europejskiej zgodziliśmy się i na to, że będziemy również dostosowywać nasze prawo do innych, między innymi po to, że jeśli wyjeżdżamy do innego państwa członkowskiego czy to turystycznie czy np. do pracy bądź prowadzimy biznes przepisy nas nie zaskoczą. Ale jak to bywa czasami z takiej standaryzacji przepisów wynikają śmieszne sytuacje:)

W tym tygodniu byłam na szkoleniu właśnie z wdrażania, czyli wprowadzania do naszego prawa przepisów dyrektyw. Cóż to jest ta dyrektywa? Często się słyszy lub czyta używane zamiennie pojęcia „dyrektywa” i „rozporządzenie”.

TO NIE JEST TO SAMO!

Dyrektywa to taki akt, który ma spowodować, że przepisy prawne różnych państw w jakimś konkretnym zagadnieniu będą zbliżone. Prawidłowo się mówi, że dyrektywy służą harmonizacji prawa.

Podam przykłady bo łatwiej się dzięki temu zapamiętuje:

Któż z nas nie słyszał o słynnej krzywiźnie banana? Albo o tym, że marchewka to owoc (serio???)? Była słynna dyrektywa o drabinach – jak powinna być zbudowana, aby ograniczyć wypadki przy pracy na wysokości. Możemy w niej przeczytać, że „nóżki przenośnych drabin muszą być asekurowane przed przesuwaniem się w trakcie używania poprzez zabezpieczenie ramiaków pionowych na końcu lub blisko górnego lub dolnego końca, za pomocą urządzenia przeciwpoślizgowego lub poprzez każde inne ustawienia o równoważnej skuteczności”. Ponadto kąt nachylenia drabiny powinien wynosić od 65 do 75 stopni. A oczywiście – wg wymogów EU – z drabiny należy „schodzić tyłem”:) Czy czytał ktoś kiedyś instrukcję obsługi kaloszy? Jeśli tak, to też za sprawą dyrektywy unijnej.

Często za tego typu przepisami stoją konkretne interesy któregoś z państw członkowskich, które dzięki temu będzie mogło otrzymywać np. dopłaty.

Ale to są oczywiście wyjątki. Z reguły dyrektywy mają ułatwiać nam życie. Dyrektywy dotyczą różnych podmiotów i sfer. Przedsiębiorców (np. dyrektywa w sprawie koordynacji procedur w zakresie przyznawania koncesji, dyrektywa w sprawie przenoszenia za granicę siedziby spółki z ograniczoną odpowiedzialnością), ochrony środowiska (dyrektywa o odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu), dzieci (dyrektywa o bezpieczeństwie zabawek), osób niepełnosprawnych (dyrektywa w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego) i wielu wielu innych.

Jeśli chodzi o to jak mamy sprostać przepisom dyrektyw, to Unia Europejska pozostawia nam wolną rękę. Po prostu mamy tak zrobić, żeby było dobrze:)

A co z rozporządzeniami?

Rozporządzenia unijne, inaczej niż dyrektywy służą unifikacji prawa. Celem unifikacji, jest scalenie, ujednolicenie wszystkich porządków prawnych występujących w Unii Europejskiej. Przepisy rozporządzenia obowiązują we wszystkich państwach tak samo!

W tym miejscu wystarczy chyba jeden przykład. Ten rok upłynął pod znakiem wprowadzenia RODO. Rozporządzenie o ochronie danych osobowych (ang. General Data Protection Regulation (GDPR)) popłoch wzbudziło w narodzie straszny. Przedsiębiorcy rwali włosy z głowy, firmy szkoleniowe zbijały kokosy, w kolejce do lekarza stali „ramię w ramię” Smerfetka z Lordem Vaderem. Było śmieszno i straszno.

Rozporządzenie zaczęło obowiązywać od maja 2018 r., wiele przepisów musiało zostać do niego dostosowanych. Ale co najważniejsze RODO spowodowało wietrzenie szaf. Ile razy nasz dowód osobisty był niepotrzebnie kserowany, tak na wszelki wypadek… A potem taka kopia krążyła sobie po świecie a przecież tam są dane, na które ktoś może sobie wziąć chociażby kredyt. Nareszcie mamy też podstawę do walki z dzwoniącymi telemarketerami, po prostu możemy powiedzieć, że nie zgadzamy się na wykorzystywanie naszych danych przez firmę. Obawa kar, które są bardzo dotkliwe, działa. Ja zauważyłam, że uciążliwych telefonów jest mniej. Niestety i te firmy wzięły się na sposób i dzwoni do nas automat. Z takim sobie nie pogadamy… No ale cóż każda akcja rodzi reakcję!

Trochę długi ten tekst więc o szkoleniu następny wpis bo mam parę przemyśleń:)

I jak troszeczkę jaśniej się zrobiło? A może macie jakieś pytania?

Karteczka czy telefon, oto jest pytanie!

24 listopada, 2018Dodaj komentarz

Stosy karteczek poprzyklejanych w widocznych miejscach naszego mieszkania i biura są powoli wypierane przez aplikacje w naszych smartfonach, tabletach i komputerach. Zamiast obklejać ekran monitora, z powodzeniem możemy, mając uporządkowany pulpit, „obkleić” go mniejszymi bądź większymi różnokolorowymi elektronicznymi post-it’ami. A co np. z listami zakupów albo listami rzeczy do spakowania? Sklepy z aplikacjami oferują nam mnóstwo takich aplikacji.

Co zwycięży?

W dobie, gdy telefon towarzyszy nam praktycznie cały czas, nie ma co się dziwić, że dostawcy aplikacji i o tym pomyśleli. W końcu jednak mimo wszystko łatwiej znaleźć nam telefon w damskiej torebce, niż zmiętą karteczkę, która zawsze gdzieś się zawieruszy.

Aplikacje zakupowe umożliwiają nam wybranie potrzebnych produktów spośród ich różnych kategorii, stworzenie spersonalizowanych list (nie ma potrzeby tworzenia listy za każdym razem od początku) a na końcu udostępnianie ich (partner już się nie wykręci, że karteczka zginęła;)). Ba, nawet pozwolą nam kontrolować nasze wydatki.

Ja sama korzystam z aplikacji Notatki oferowanej przez system iOS ponieważ akurat jestem tą szczęściarą, która nie musi robić dużego zaopatrzenia domowego i lista paru produktów stworzona w notatkach jest dla mnie wystarczająca:) Ale przy dużych zakupach segregacja niezbędnych produktów wg działów sklepu oszczędzi nam bezsensownego biegania od działu do działu;)

Lodówka najlepszym nośnikiem listy zakupowej;)

Jest jeszcze jeden plus, jak dla mnie ogromny. Wyposażona w karteczkę często zapominałam długopisu do wykreślania kolejnych pozycji z kartki. O zgrozo gdy na koniec okazywało się, że jeszcze coś pominęłam, a wydawało się, że wszystko jest!!! Korzystając z aplikacji odklikuję po kolei włożone już do koszyka produkty. Click, click i po sprawie:)

Karteczki giną a lista w telefonie zostaje:)

Tak samo z pakowaniem. Z reguły listę zaczynam robić sobie około tygodnia wcześniej. Nic bardziej irytującego, kiedy zapomni się jakiegoś drobiazgu i właśnie takie drobiazgi sobie wpisuję na listę. U mnie aplikacją do pakowania jest aplikacja TripList ale oferta jest bogata, każdy znajdzie coś dla siebie:) I podobnie, jak przy listach zakupowych można sobie rzeczy podzielić według kategorii a potem szybko odklikujemy to co już spakowane. Zawsze potem mając podobny wyjazd możemy do tej listy wrócić!

A co u was króluje? Łatwiej Was spotkać z kartką i ołówkiem w ręku czy działacie elektronicznie? Zostawiam Was z tym a sama biegnę się pakować wg mojej listy:)

P. S. dobrym pomysłem jest stworzenie listy wyjazdowej rzeczy, których Wam zabrakło na wyjeździe. Nie dlatego, że je zapomnieliście, tylko dlatego, że w trakcie okazały się przydatne. Mogą stanowić podpowiedź na następny wyjazd:)

Szpilki na urzędzie

od urzędniczki w klapkach na korku do współczesnej urzędniczki